Dimağ -180 (Zihin -10)

Konuşurken dimağla susunca vicdanla düşündüğümü farkettim... bunlar döküldü kalemimden: ◾Susmak aklın bittiği vicdanın başladığı andır... ◾Susmak vicdanla düşünmektir... ◾Susmak dil ile değil göz ile konuşmaktır... ◾Susmak konuşmamak değil, kendisi kendisi ile konuşmasıdır... ◾Susmak kalbden kalbe konuşma yoludur... ◾Susmak konuşmaların bittiği yaşamalarının başladığı andır... ◾Susmak formatlanmaktır... ◾Susmak yaşananları yerli yerince yerleştirmektir, artık konu olmaktan kaldırmaktır... ◾Susmak bir anı anlara günlere haftalara aylara senelere genişletmektir... ◾Susmak içsel alemini istikamete koyma gayretidir... ◾Susmak kendine avdet ettiği andır.. ◾Susmak konuşmalara anlam veren ara boşluktur... ◾Susmak bitirmek değil, başlamaktır... ◾Susmak konuşmanın haram olduğu andır... ◾Susmak kelamın yetersiz kaldığı andır... ◾Susmak ben'in bittiği, o'nun kaldığı andır... ◾Susmak zahirden sıyrılıp enfüse daldığı andır... ◾Susmak kaderin sana fısıldamasıdır... ◾Susmak bazen de aciz kaldığı andır... ◾Susmak bazen vakardır, bazen edeptir, bazen kemâlattır.. ◾Susmak konuşulmayanları konuşmaktır... ◾Susmak olan oldu, olmayanlar olmadı, olması gerekenlere "ol" denilen andır... ◾Susmak bazen de kavgadan yorulduğu andır... ◾Susmak mutlak olduğundan karşı tarafa muayyenleştirme, değerlendirme fırsatını vermektir... ◾Susmak mabeynimizdeki farkındalığı arttırmaktır... ◾Susmak özeleştiriye fırsat vermektir... ◾Susmak konuşularak çözülmeyenleri çözendir... ◾Susmak karşı tarafa kendisini tanıtma imkânını vermektir... ➡Hakiki muhabbet, sohbet yüz yüze olan değil, kalbden kalbe olandır... çünkü kalb hakikat zeminidir...